Toen Wim in 1991 Statenlid werd had hij al een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd in de politiek. Om ingewerkt te raken in de provinciale activiteiten heeft hem dan ook weinig tijd gekost. Hij voelde zich als snel als een vis in het water. Door zijn ervaring en inzicht kon hij soms scherp en fel zijn in een debat: veel politieke “tegenstanders” wist hij zodanig met argumenten te bestoken, dat velen hem als meerdere moesten erkennen en er verder maar het zwijgen toe deden.
Bij andere gelegenheden wist hij te scoren door een snelle kwinkslag of een reactie die zo ad-rem was, dat je er wel om moest lachen, of je wilde of niet. Vaak kwam dan zijn eigen bulderende
lach boven alles uit. Dat hij daarmee soms de orde van de vergadering verstoorde, maakte niet veel uit omdat de voorzitter wel mee moest lachen en daarmee de kans verspeelde om in te grijpen en Wim tot de orde te roepen.

Opvallend was ook hoe snel hij de te behandelen materie in zich op kon nemen. Of hij ooit een cursus snellezen heeft gevolgd weet ik niet, maar hij had meestal snel door waar de kern van de zaak zat.

Wim kon erg genieten van eten en drinken en had er dan ook geen moeite mee dat een vergadering zodanig lang duurde dat er eerst een warme maaltijd moest worden opgediend. Niet zelden gebeurde het dat als wij samen als fractie aan tafel wilden gaan, we Wim nergens konden vinden. Die zat dan al als allereerste aan tafel en als wij aan de maaltijd begonnen, begon Wim vrolijk aan zijn tweede bord vol, met een bijbehorend glaasje.

Ook excursies en uitstapjes van de Staten liet Wim zelden aan zich voorbij gaan. Hij zorgde wel voor een vrolijke en feestelijke stemming, zodat iedereen met een tevreden gevoel het reisje kon afsluiten.

Alleen maar positieve dingen over de overledene? Nee, dat zou niet eerlijk zijn.

Toen Wim volgens de gemaakte afspraak rond zijn 65^e verjaardag afstand zou nemen van de Staten weigerde hij dat en wilde gewoon Statenlid blijven, afspraak of niet. Dat was een moeilijke periode voor fractie en steunfractie. Er moest veel en lang gepraat worden voor Wim eindelijk inzag dat hij de gemaakte afspraak moest nakomen. Dat heeft de onderlinge verhoudingen (tijdelijk) ernstig geschaad.

In de laatste Statenvergadering van 2001 nam Wim afscheid. Nog die zelfde week kregen we te horen dat Wim door een ernstige kwaal was getroffen, waar hij in de laatste tien jaar van zijn leven steeds ernstiger last van kreeg.

Op zaterdag 10 december hebben we Wim in Haren begraven.

Degenen die Wim Boersema hebben meegemaakt, kunnen met dankbaarheid terugzien op de bijdrage die hij aan de politiek van GPV en ChristenUnie heeft mogen leveren.

Rudi Slager